aviles

 

 

 

birkaç yüz fotoğrafa poz vererek doğdu bugün güneş.

aviles’te birkaç yüz gülümsedi.

ısındı dünya.

benim günüm başlarken, başkaları için gün bitmek üzereydi.

başkaları için yaşam...

daha başkaları için de başka şeyler…

özlediklerim vardı.

sabahları sevdiklerim…

annemi görebilmem için artık

şizofren olmam yeterliydi.

zaten sağlıklı bir akıl,

geçmişi acılarla dolu terk edilmiş ahşap bir evden farksızdı.

bazıları, koskoca bir mevsimi saklıyordu gülüşlerinde.

onlar güldüğü sürece yaz hiç bitmiyordu.

aklım çengel atıyordu sabahları uzaklara.

sanki ben yakındaymışım gibi kendime…

sanki ben, yabancıların en yakınıydım kendime.

 

canına okunmuş bir kitaptan arda kalan

altı çizilip sit alanı ilan edilmiş cümlelerdir.

sit alanlarına gece bekçisi yaptım, sevdiğim birkaç kelimeyi.

‘‘sit alanı bekçileri’’ olmalı belki de hiç çıkmayacak kitabımın adı.

‘‘okumakla, manavın beni aldatmasına engel olamıyorum bir türlü’’

diyordu tutunamayanlar kabilesi’nin gece bekçisi selim.

canım selim, çok yakıştın şiirimin ortasına.

 

şehri ikiye bölen tren yolu.

dörttaşlar anıtı.

kendini yollara fırlatan okyanus.

sokak meyhaneleri.

sokak insanları.

mahou birası.

hayal kurmaya çok elverişli bir şehir.

insan bir ömür boyu hayal kurabilir burada.

kendi hayalini yetiştirip,

yok pahasına satabilir bile.

hiç mi yok diye soran insanlara…

güneş, bir deniz fenerinin üstünden doğuyor bugün.

dalga sesi.

gemi sesi.

sessizliğin sesi.

şiirden sesler korosu.

sesini özlediklerim var.

sessizliğini de…

çay.

balıkçılar.

bulutlar.

uzak evler.

bir cam kenarından sokağı izleyen biblolar.

ip gibi yollar.

sabah.

birilerinin çok sevdiği şarkıların eşliğinde çırpınıyordu koskoca okyanus.

birileri de nefret ediyor olmalıydı bu şarkılardan.

 

sit alanları.

kavun taşıyan kamyonlar.

sessiz harf düşmeleri…

yabancı bulutların altında oynanan

bu büyük oyunun başrolünde hep özlemek var.

biliyor musun, özlemek için yaratılmışım ben?

özlemek, tanrıdan torpilli olmalı.

her yerde ve sürekli…

karışık sokaklar.

insanlar.

notalar.

elbise patronları.

kenarı çintinmiş porselenler!

 

birkaç yüz fotoğrafa poz vererek battı bugün güneş.

aviles’te birkaç yüz asıldı.

soğudu dünya.

 

güneş batarken aviles’te

soğumuş şekersiz çayımın rengini almış olmalıydı gökyüzü.

bakmadım.

seviyor olmalıydı beni tanrı.

görmedim.

bir şiir tanrısı der ki;

‘‘yaşadığı yere benzermiş insan.’’

onun için en çok anneme benziyorum ben.

fâilâtün

fâilâtün

fâilün

 

 

 

burak ketenci

 

ilk yazım          ; 17 mart 2019 / aviles

son düzenleme ;  22 nisan 2022 / istanbul

Image

Arzu KOLOĞLU

1978 yılında Niğde’de memur bir aile...

Image

Aynur GÖRMÜŞ

“Aynur Görmüş” Kimdir? 17 Şubat...

Image

Aynur KULAK

2005 yılında Günlerden Bir Gün romanı ile ede...

Image

Ayşegül EKŞİOĞLU

İstanbul’da doğdum, Pertevn...

Image

Ayşe OĞLAKÇIOĞLU DEMİR

1992 yılında KüTAHYA’NIN GEDİZ ilçesind...

Image

Burak KETENCİ

1976 yılında İstanbul’da doğdu. Y...

Image

Gülhan MERİÇ

1975 yılı Düzce doğumludur. Anadolu üniver...

Image

Hasan ÜNAL

1974 yılında doğdu. Amasya Merzifonludur....

Image

İbrahim KORKMAZ

1986 yılı Bulgaristan doğumlu olan İbrahim Ko...

Image

İlkay AKIN

Almanya’da doğdum. İlköğretim 1. sınıfı...

Image

Psk. İlkim ÖZ

İlkim öz, Ankara doğumlu olup Hacettepe ünive...

Image

Mehmet DEĞİRMENCİ

1974 yılında Denizli’de doğdu. İstanbul...

Image

Orçun OĞLAKCIOĞLU

Orçun Oğlakcıoğlu 1974 yılında Denizli’...

Image

Özlem KALKAN ERENUS

1989 yılında İstanbul Lisesi'nden, 1993'te...