Serde Ne Varsa

Tuğba Güven Alkan derKi

SERDE NE VARSA

Bakakalırım giden geminin ardından:

Atamam kendimi denize, dünya güzel;

Serde erkeklik var, ağlayamam.

Orhan Veli’nin bu dizeleri ne sebeple yazdığını öğrendiğimde, daha yakın hissettim kendimi Orhan Abi’ye. Gemiyle yurt dışına giden arkadaşını, kendi yolculuk hayalleriyle, kendi gidemeyişinin hüznüyle uğurlarken yazmış biliyor musun? Herkes bir aşk şiiri sansa da aslında bir hayalin gerçekleşmemesi üzerine yazılmış.

Sen kendi hayal gemine binip uzak denizlere yol almak istedikçe, sana engel olmaya çalışan korsan gemilerine yakalanıyorsun bazen.

Bir iş başvurusunda karşına çıkıyor mesela bu kor gibi gemiler. İleri seviyede ..... bilgisine sahip olman bekleniyor. Belki ileri seviyede ..... bilgin yoktur ama çalışma isteğin yada öğrenme hevesin vardır. Olamaz mı? Esnek çalışma saatlerine de uyumlu olmalısın ayrıca. İş yerin istediği zaman seni kendi sivil dünyandan cımbızla çeker alır gibi alabilir yani. Kendini işine adaman bekleniyor mesela. En çok takıldığım da bu bak. Bir insan kendini bir mesleğe, özellikle nefret edilen bu plaza düzeninde, bu kölelik düzeninde bir mesleğe neden adasın? Herkes kalbine yapsın yatırımını. İyi niyetlerle doldursun, mutlu anlarla, pozitif duygularla donatsın. Kendi kalbine adasın, kendi hayallerine adasın insanlar kendilerini. Çalışmak zorunda oldukları ( işlerini çok severek yapanları tenzih ederim) bir boyunlarında tasmaları eksik olan işlere değil! Olmaz mı? Burada fonda Candan Erçetin çalıyor, ‘Olmaz, inan bana olmaz’ diyor. Biliyorum.

Sen de bir kitap yazmak isteyebiliyorsun mesela. Kalbindekileri kaleminle buluşturup beyaz kağıtlara akıtmak istiyorsun kırmızı mürekkebini. Bir hikâyem var diyorsun. Baş kahramanı olmasan da bakkaldaki kremalı bisküvi kutusu oluyorsun mesela hikâyende. Bu da yetiyor sana. Senin hikâyen çünkü o neticede. Rolünden çok hissettiklerin önemli sahnende.

Ya da bir masalım var diyorsun, dünyanın kop koyu bulutlarına rengarenk gökkuşakları serdiğin. Vücudunun yarısı bisikletten bir adam, kanatlarından mektuplar çıkartan renkli bir ispinoz, ya da bir hüthüt, minik ve neşeli günebakanlar, sarı ve cesur traktörler, konuşan kayıklardan oluşan masallar icat ediyorsun.

İş bulma sürecine benziyor bu da. Yazdıklarını paylaşmak isterken ne kadar mutlu ve umut dolu ve ne kadar duygu yüklü bir haldeysen, karşındaki yayın evi bir o kadar sert, meşgul ve duygu yoksunu olabiliyor. Cevap vermeye bile tenezzül etmiyor. Ama çok yardımcı olanlar da oluyor üzülme. Onlar sayıca az da olsa su serpiyor kırmızı mürekkep bulaşmış kalbine.

Hayallerin her ne olursa olsun, gemilere binmek, uzak diyarlara yol almak da olsa, yeni iş ya da yazdıklarının basılması da olsa vazgeçme. Bak bunları yazan da vazgeçmiyor.

Bir de hayal kurabilen insanları üzmeseler keşke. Onlar ki o hayallere tutunup demir alıyorlar adına hayat denilen karanlık denizlerde. Onlar ki nice korsan gemileriyle mücadele ediyorlar o denizlerde. Bir şair var, hiç yurt dışına çıkmamış. Şiir yazıyor hayal kırıklığına. Arkadaşı gibi gemiye atlayıp gidememiş yabancı memlekete. Baka kalmış giden geminin ardından.

Biz de vazgeçmeyelim gemileri yüzdürmekten. Artık karadan mı olur denizden mi.. Serde ne varsa var, isteyen ağlasın isteyen ağlamasın ama terk etmesin kimse gemisini ne olur. Hayal kurmak güzel şey.

Tuğba Güven Alkan

Ağustos / 2017