İç Ağrılı Mektuplar

Serpil Kaya derKi

İÇİ AĞRILI MEKTUPLAR

Önce kurşun kalemimden dökülen parçalar gibi tüm ağırlığınca döküldü satırlara kelimeler.

Sonra derin bir rüzgar esip savurdu içimdeki hüznü, devrildi ardı sıra bütünleşik cümleler.

Bir kurşun ağırlığınca, gri hüzün bulutu ile sarılıp sarmalanmışçasına ağrıdı tüm hücrelerim.

Bana ''Yaz!'' diye bağıran Tanrıydı; bir kurşun kalemin gölgesine sığındı tüm ağrılı - sızılı tümcelerim.

Yüreğimi pare pare eden kan kırmızısı bir aşkı, yasak bir elmanın mayhoş tadını, içimdeki boşluğu dolduran gözyaşı deryâsını, sığdırmaya çalıştığım satırlarım bile okyanus misali kendi içinden taştı.

''Yaz!'' diyen Tanrıya, daha fazla okuma, kapat gözlerini diyen gözyaşlarıma, bir de akşam gözlü o esmer adama içi ağrılı bu mektupları yazdım.

Her bir gözyaşı damlasının hikâyesi ayrıydı. Başka hayatların sancıları, aşkın keskin kılıç gibi yüreğime batışı,

o koyu karanlık gözlerin içime içime akışı, kalpteki o ince sızılı haykırışı...

Her damla okyanuslar gibi derindi aslında, her biri ayrı bir hikâyenin incisi. Hüzünlü bir sevinç gibi, gizli bir cennetin müjdecisiydi.

Koyu gri yazan kurşun bir kalemle, bir hata yaparsam silgi ile silmek istercesine, satırlarca, sayfalarca, bana sorarsanız destanlarca, içimi derin denizler gibi akıtırcasına yazdım...

SERPİL KAYA

İstanbul - 2018