Ah biz insanoğlu, ah anlamsız hırslarımız ve bitmek tükenmek bilmeyen telaşlarımız.Bazen şöyle bir durup " ben napıyorum yaa" diyor musunuz hiç? Sanki arada bunu sorgulamak gerekir gibi geliyor bana.
Bazı şeyler bana oldum olası çok saçma gelmiştir de bu aralar daha da bi saçma gelmeye başladı.Ne saçma sapan şeylerin peşinde koşuyor insanoğlu.İnsan bence dünyanın doğasına aykırı ya.Hiç bir yere uyum sağlayamıyor.Kibirden ölecek. Oysaki uyum içinde huzurla yaşamak o kadar kolay ki, ah bi farkedebilse...
Doğada bizden başka uyumsuzluk , huzursuzluk yaratan başka bir canlı var mı? Her şey kendi doğallığında ve akışında tüm acımasızlığa rağmen akıp gidiyor.İnsan hariç.Toprağa beton döküyorsun ince bi çatlaktan yol bulup ot bitiyor,çiçek açıyor betonun üstünde. İnsan da insanın üstüne basıp geçiyor kendi yolunu yol yapmak için.En tehlikeli duygular bizde, onları bastırabilen insan kalıyor.
Her gün öyle şeyler dinleyip,okuyup,seyredip, duyuyoruz ki insan olan yanlarımız acıyor artık.Yok artık bu kadar da olmaz dediğimiz her şeyin çıtası giderek yükseliyor.İnsanların ruhunu ele geçiren korkunç bir güç var ve giderek büyüyor gibi.Filmde seyretsek amma abartmış diyeceğimiz şeyler duyuyoruz artık. İşin daha garip tarafı ise artık şaşırmıyoruz hiç bir kötülüğe.Konu ne olursa olsun ana temasına indiğindeyse karşına hep para çıkıyor.
Hırs hırs hırs...İnsanoğlunu bitiren en temel şey bence bu.Yerinde ve dozunda kimseye zarar vermeyen hırs iyidir,eyvallah. Ama hep bana ,tek bana kafasıyla atılan her hırslı adım felakete götürür insanı.
Başarıyı övmeyi hiç bilmeyiz mesela.Ama kötü bir şey gelse birinin başına ballandıra ballandıra anlatırız.Benden daha güzel daha cakcaklı diye bir çiçeğin bir çiçeğe zarar verdiğini gördük mü hiç, hayır.Bu anlamsız duygular sadece insanda var.Şükürsüsüz maalesef,yetinmeyi bilmiyoruz,sevmeyi bilmiyoruz,paylaşmayı bilmiyoruz.Yap tabiki en iyisini,en güzelini yap kardeşim kim tutuyor seni ama kimsenin üstüne basıp geçmeden yap.Yapabildiğin kadarıyla övün , senden daha iyi yapanını takdir et.Karşındakiyle yarışmak yerine kendinle olsun yarışın.Kendinin en iyi verisyonuna ulşamaya çalış ama kendini de hırpalamadan,kendine öz saygı ve sevgini yitirmeden.
Her şeyin başı sevmekten geçiyor ama ilk önce kendini sevmekten.Dünya bir mucizeler sinsilesi görmesini bilene.Gözünle değil özünle bakarsan dünyaya,etrafına öyle güzelliklere değiyor ki gözün yüreğin genişliyor.Telaşlarınızdan sıyrılın biraz, biraz yaşamayı deneyin.Yaşamda var olduğunuzu hissedin tüm benliğinizle.Bir an durup etrafınıza bakın tüm kaygılardan arınıp.Muhakkak hayatın içinde sizi gülümseten,içinizi ısıtan bir an yakalarsınız.Doğada,hayvanlarda veyahut insanlarda muhakkak içinizi ısıtacak kısacıkta olsa bir ana denk gelirsiniz. Bazen de siz olun birinin içini ısıtan.İnsanlık ölmemiş dedirten...
Mevsimler geçiyor birbiri ardına bir yaprak diğer yaprağa değmeden , bir kar tanesi diğer kar tanesini ezmeden, bir yağmur damlası diğer yağmur tanesini yok etmeden yolunu buluyor. Telaşsız, sakin, kendi yolunda...
Arzu Koloğlu