Yıllar mı Hızlandı?

Sezen Aksu’nun da dediği gibi:

“Yıllar mı hızlandı yoksa

Ne çabuk geçiyor upuzun günler, geceler...

Daha dün gibi derler ya hani

Meğer herkes kurarmış böyle cümleler.”

Arka bahçede oynadığımız, dut ağacının en tepesine tırmandığımız, ezandan saniyeler önce eve koştuğumuz günler… Daha dün gibiydi. Çocukken günler hiç bitmezdi; bir yaz tatili koca bir ömür kadar uzun gelirdi. Oysa şimdi yıllar geçiyor, üstelik farkına bile varmadan.

Meğer zamanın hızlanması diye bir şey yokmuş; hızlanan bizmişiz. Çocukken acele etmeden yaşadığımız, her anı sindire sindire tattığımız için günler uzunmuş. Şimdi ise hayatın telaşı, sorumlulukların yükü ve sürekli “bir sonrakine yetişme” çabası zamanı hızlandırıyormuş.

İnsan büyüdükçe değil, yaş aldıkça anlıyor bunu. O meşhur cümleyi kurduğun an — “Ben senin yaşındayken…” — işte orası bir eşik. Geçmişle bugün arasındaki mesafenin açıldığını fark ettiğin, çocukluk kokusunun hafızanda giderek silikleştiği, ama yüreğinde hiç kaybolmadığı an…

Belki de asıl mesele zamanı durdurmaya çalışmak değil; onunla birlikte akmayı öğrenmek. Çünkü her yaşın kendi güzelliği, kendi hikâyesi var. Onu ertelemeden, küçümsemeden, acele etmeden yaşamak gerek.

Belki yıllar gerçekten hızlanmadı, sadece biz fark ettik. Ve belki de en büyük sır şu: her şey, zamanında güzel.

Arzu Koloğlu