Sonun Başlangıcı

Yine bir hazan mevsimi...

Dalından düşen her yaprağın ağaca vedası hüzün kokar hep. Kimi sokaklarda savrulur, kimi oramın eşsiz kucağında bir tablonun en güzel parçası gibi yerini alır. Sonbahar neden hep veda kokar, buram buram ve biraz da toprak...

Oysa bu koku, sadece bir bitişi değil, hayatın o büyük döngüsünü fısıldar bize. Tıpkı düşen bir yaprak gibi, giden her ruh da ait olduğu o büyük enerjiye geri döner. Bir kapı kapanır, ama o kapanan kapıdan yeni bir nefes sızmaya başlar. İnsan, kaybetmekten korkar çünkü sonun yok oluş olduğuna inanır. Ama Sonbahar, en görkemli renkleriyle bize bunun bir yanılsama olduğunu gösterir.

Gidenler bizden tamamen kopmazlar; anılarımızda kök salarlar. Onların sesi artık rüzgârın uğultusu, gölgesi ise penceremizden sızan kısacık gün ışığı olur. Onlar, tıpkı toprağa karışıp bekleyen tohumlar gibi, bizi yeşertecek gücü sessizce taşırlar. Hiçbir şey gerçekten kaybolmaz, yalnızca şekil değiştirir ve var olmaya devam eder— bir vedanın ardından gelen o mecburi, dingin bekleyişte.

İşte bu yüzden, hüzünlü ve sarı yapraklarla dolu bu yolda yürürken, her adımda biraz daha hafifleriz. Çünkü anlarız ki, taşıdığımız keder, toprağın altında gizli bir umut tohumudur. Bu veda, bize güçlü kalmayı ve bir sonraki bahara inanmayı öğreten en büyük derstir. Ruh, tıpkı mevsimler gibi, her zaman geri döner; farklı bir formda, farklı bir ışıkta. Bize düşen ise; kalanlarla, filizlenecek olanları kucaklamaktır. Hayat, ne olursa olsun, devam etme ısrarını her zaman korur.

Arzu Koloğlu