Bir Mum Meselesi

Hayat, çoğu zaman iyilikle sınar insanı.
Bir yanıyla yardım etmek, korumak, sevmek isteriz; diğer yanıyla da görmezden gelinemeyecek bir gerçek vardır:
Mumu bile bağrına bastığı ip eritir.

İyilik, ölçüsünü aşarsa yakar.
Fedakarlık, yerini bulmazsa yorar.
Ve güven, yanlış elde çabucak tükenir.
İnsan bazen o kadar verir ki, elinde kendinden başka bir şey kalmaz.
Sonra dönüp bakar ve sorar: “Benim için kim bu kadar yanar?”

İyilikle enayilik arasındaki çizgi, çoğu zaman görünmezdir.
Bir tarafında sevgi, diğerinde körlük vardır.
İnsan, iyi olduğu için kandırılmaz;
karşısındakini kendisi gibi sandığı için kandırılır.
Çünkü kimse kötü olduğunu düşünmez — herkes kendi hikâyesinde haklıdır.
Ama haklı olmak, vicdanlı olmak demek değildir.

Güven de tıpkı mumun ışığı gibidir; bir kez titredi mi, bir daha aynı parlaklıkla yanmaz.
O yüzden güvenmek büyük bir cesaret ister.
Kimi zaman bir kelimeyle kurulur,
bir davranışla yıkılır.
Ve geriye çoğu zaman sessiz bir ders kalır:
“İnsana fazla yaklaştığında, bazen yanarsın.”

Hayatın içinde iyilik, sevgi, güven hep olmalı;
ama hepsi, bir ölçü kadar.
Bir mum gibi ışık ol, ama eriyecek kadar değil.
Bir fitil gibi bağrına bas, ama yok olacak kadar değil.

Çünkü insan, kendi varlığını korumayı öğrendiğinde
iyilik artık zayıflık değil, bilgelik olur.
Ve o zaman anlar:
Hayatın dengesi, yanmakla yanmamak arasındaki o ince çizgide saklıdır.

Arzu Koloğlu