Habil ile Kabil

Kötülük bakidir. Çünkü varlığı ve yaşamı devamlılığa mecburdur. Bir kere kötülüğü seçti mi İnsan, kaçamaz karanlığın esaretinden… tek çıkış yolu Dünyadan göç hali… yoktur ortası…

Ama an gelir kötülükle gelen güç arttıkça iyilik girer yaşamına… Bir denge meselesi. Bir tarafı karanlığa gömüldükçe, aydınlığa açlığı ile en yardımsever, acizlerin dostu, kimsesizlerin kimsesi olmak ister… Günahları sevaplarla denkleştirme çabasıdır yaşanan…

Dünya kirli, insanlar zulmün pençelerinin arasında. Savaşlar, ölümler bir yana güçlünün zayıfları sindirdiği bir düzen hızla hücrelere nüfus etmekte. Hak haktan gelmiyor, adalet terazisi hileli, sistemin en büyük silahı ayrıştırılmış cehalet… Yani karanlık güçlendikçe güçleniyor…

Ya kalbinde canlı sevgisi olan, perdesiz bir evde tüm ışığı çağıran, hakkı haktan bekleyen, iğneyi kendine batırıp acıdan hareket edemeyen, isyanları bile kendine zarar olanlar? Ya haksız yere kısacık ömründen çalınıp, karanlığa çekilmek istenenler? İnsan eli değmiş adaleti bulamayıp ilahi adaleti ümit edenler?

İnsanoğlu halkasının en zayıfı görünüp eziyet edilen, taciz edilen, öldürülen, ölümden beter hale konulan kadınlar, çocuklar, hayvanlar neyi seçecek?

Kötülük bakidir. İyi kalabilmek bir direniştir…

Ve bu direniş; güçlüden değil “Hak”lıdan yana taraf olmak, var olmak için değil layıkıyla yaşadım diyebilmek için, karanlığa bulanıp gün ışığında suyla arınmaya çalışmamak için, dünümüz hatırına yarınlarımız için asıl olana, kendimize borcumuzdur…