Maskeli Komşular

Tuğba Güven Alkan derKi

MASKELİ KOMŞULAR

Hayat odalarımın misafirleri, ben yaş aldıkça daha az değişmeye başlıyor sanki. Kimi misafirlerimi boynumdan hiç çıkarmadığım eski bir altın kolyeye benzetiyorum mesela. Çamura da girsem denize de kararma yapmayan, kopma riski olmayan, boynumda hep ışıl ışıl parlayan, güven veren bir altın kolye. Kolyeler ne kadar çoksa o kadar zenginsin de diyebiliriz.

Kötü komşu ev sahibi yapar misali, yaşattıkları kötülüklerle nice kitaplara sığınmamı, nice yazılar, sözler yazmamı sağlayanlara teşekkür ederim bir de. Ev olmasa da, ondan daha değerli şeylere; okuma-yazma sevgisine, küçük şeylerle mutlu olabilme becerisine, yeri gelince tecahül-i ârif oyunu oynama bilgisine sahip oldum sayelerinde.

Bu kötü komşuların maskelerini ilk zamanlar çok yadırgasam da sonradan sonradan çok yakıştırdım ben de yüzlerine. Zaten artık kendileri de aynanın karşısına geçince bile fark edemez olmuşlar yüzlerindeki sahteliği.

Senin hiç mi masken olmadı diyeceksin şimdi. De tabii. Oldu, hâlâ da oluyor ama ben maskeli balo zamanıyla gündelik zamanı ayırt edebilecek kemaldeyim inan. Sen iş yerinde ya da sahilde yürürken, ya da peynircideyken maskeli baloya gider gibi hazırlanır mısın? Bence hayır. Aynana bakınca yüzüne yakından bakıp gözlerine gözlerine dalmaz mısın? Bana çok olur.

Adam ne güzel sevdiğini dünyalara bildirmiş. Canım Kazım abim.
Benim de sevmediğimi değil dünyalara evrendeki tüm galaksilere bildiresim var bu maskelileri. Ama neyse ki "evrene olumlu mesaj gönderen insan" çizgimi bozmuyorum. Şimdilik pozitif olmayla Polyannacılık oynama arasında medcezirler yaşıyorum. Tüm maskelilere inat!

Hayat odalarımın tüm bu kötü komşularına tekrar teşekkür ediyorum bana kazandırdıkları meziyetler için. Maskelerinizde kaybolunuz efendim. Benim altın kolyelerim var!

Tuğba Güven Alkan

Temmuz - 2017