Arnavut kaldırımlı semtlerinin loştur sokak lambaları bile Ses çıkarmadan çöpleri karıştırır kedileri Yalnızlık esiyor sanırsınız ağaçların gölgesinde Oysa dans ediyordur gecenin gri etekleri karanlığa nispet yaparcasına Hele bir de çatıların arasından göründü mü İstanbul boğazı ne dert kalı...
1.Bölüm alkolün verdiği yetkiye dayanarak yaşadığı olayların sırasını değiştirmek istiyor insan zamanla değişiyordu her şey artık yetişilmiyordu hiçbir şeye ve hiçbir yere o kadar çok konuşuyorlardı ki mutlaka doğru söyledikleri bir şeyler olmalıydı o kadar çok gülüyorlard...
Okumak; düşünmenin, düşlemenin, değişmenin ve dönüşmenin kapısını aralamaktır. Bu alışlanlıkla insan, kendi geleceğini inşa ederken bilgiye erişimden, derin öğrenmeye doğru uzanan da bir yolculuğa çıkar. çünkü insan, doğası gereği sürekli öğrenmeye ve gelişmeye ihtiyaç duyar. Bu gelişimi sürdü...
Gölgem ki, sahibi ölen köpek! Gücü tükenir, Ben giderken bilinmeze, Bir umut bekler durur, Dizelerimin içinde! Açıp kapısını Misafir olun! çaresizce büzülüp sığındığı, Kâğıttan evine. Müsaade edin de, Yaslansın azıcık parmaklarınıza. Nasibini alsın şefkatinizden Bir...
Tok sesine hüzünlü aşk şarkıları gizlemiş, yüreğinin bir yanı kırık bir adamdı o. Ege kıyılarına köpük köpük dalgalar vurduğunda, sakız rakısını çıkarıp dolabından, iki buz ekler öyle içerdi hep. Belli belirsiz dertleri depreşirdi belli ki. Kim bilir belki de yitip giden aşkına ağıtlar yakar...
Adım gül Lisanım Gülce. Derler her dilde adımı Yalnız ben bir lügat bilirim Kendimce, Kalbimce. Dillerim susar, Ellerim konusur. Dillerim susar Gözlerim konuşur . Susar tüm sesler, Sadece kalbim konuşur. Herkesin göremediği Duyamadığı herkesin Adım Güldür benim Lisanım Gül...
Her şey yazılabilir mi, Bir kalem, bir kâğıtla? Sadece kelimelerle anlatılabilir mi? Hüzünlerin, sevinçlerin. Peki ya gözlerinde saklı anlamlar, Bir kalem, bir kâğıtla ifade edilebilir mi? Gözünden düşenler, kalbini kıranlar, Anlatılabilir mi içinde kopan fırtınalar?...
Kafasının içinde dönüp duran düşüncelerin uğultusunu duyuyordum; yanına oturduğumda, gözlerinin içine baktığımda, yanından geçtiğimde… Duyuyordum… Zamanın akışında kendini nasıl yıprattığını, sorunlarını omzuna yüklenip üzerine başka insanların sorunlarını da kattığını, yalnız...
“Yerine göre kader dediğimiz şey, dar bir yerde sürekli yerini değiştirerek dönüp duran bir kum fırtınasına benzer.” Haruki Murakami, Sahilde Kafka Kaç kum fırtınasının içinden geçtin bugüne dek? Kaç kez kurtulmaya çalıştın yönünü değiştirerek? Murakami’nin, “O...
Bir düştü sadece gözüme değen gülüşü Bir akşam vakti tutuştu yüreğim ellerinde Elleri ellerimde , gözleri gözlerim de... Gözleri okyanus kadar derin Bir gülümsedi bahar geldi ömrüme. Birlikte yürüdüğümüz sokaklar vardı, hiç ayak basmadığımız hâlde tanıdık gelen. Bir bakışıyl...
Bir kuytuda eğilmiş başım Bilmem hangi sahipsizliğin adı bu naaşım Kaç gece kaç sene sürecek dermansız başım Dünya ardımdan vuran koca düşmanım Hangi zamana sürülmüş ki ağıdım Hangi isyan şiirine benzer dinmez ki gözyaşım Anam Anadolu’m, benim sahipsiz yalnızlığım Affet çocuklu...